Deze recensie is niet erg gefocust en ik zal een beetje van hot naar her springen maar ik heb zoveel meningen over de film dat ik het wel ergens neer moest zetten, dus ik hoop dat jullie ervan kunnen genieten. BTW er zitten wel spoilers in deze recensie dus hou daar rekening mee.
Ik heb erg verschillende gevoelens over the Odessey. Aan een kant is het een grootse, epische film die het verhaal waar het op gebaseerd is erg serieus neemt. Aan de andere kant is het een film die niet weet wat het wil zijn en veel laat vallen.
Het is filmisch prachtig. Gigantische zwepende scenes waar Kalatzov tranen in de ogen van zou krijgen. Maar de grootsheid vult niet het gat dat wordt gelaten doordat de film enige politieke of diepere emotionele kanten wegduwt. Het enige moment waarop er wel naar politiek verwezen wordt is het op een manier die alleen incels tevreden maakt. Circe wordt hier niet afgebeeld als een vrouw die gepijnigd is door alles wat haar is overkomen. Maar als een vrouw die mannen haat puur voor het feit dat ze mannen zijn, een soort zwak karikatuur van internet feministen.
Een van de dingen die ik de film het meest kwalijk neem is de duur en wat ze ermee doen. Het voelt alsof de tijd wordt gebruikt om sideplots uit te leggen in plaats van het verhaal daadwerkelijk voort te zetten. De pacing is zo all over the place, iets minder belangrijks duurt 30 minuten maar een verdere stap in het verhaal is in 5 minuten voorbij. De film had best langer kunnen zijn maar omdat ze de tijd die ze hebben zo slecht gebruiken heb je daar geen behoefte aan. Als ik kijk naar andere films die ook lang zijn dan voelt het alsof ze hun tijd veel efficiënter inzetten. Een film als stalker van Tarkovsky is immens traag maar elke minuut bouwt rustig verder op het verhaal, als stalker 2 uur langer was geweest had dat niet uitgemaakt omdat het verhaal in die tijd wel verder gebouwd zou worden. Het qua pacing beste moment van de film waren de laatste 30/45 minuten waar Odysseus eindelijk terugkeert. Maar omdat de eerder 2 uur zwak zijn voelt dit moment minder als een mooie sluiting en meer als een steek in de rug omdat Nolan laat zien dat hij toch wel weet hoe pacing werkt.
Wat ik ook erg zwak vond waren de karakters. Karakters die dingen doen zonder enige overtuiging of karakters van wie ons wordt verteld dat ze goed of slecht zijn zonder hier iets van te laten. De ergste gevallen zijn Antinoos, Agamemnon, Telemachus en Odysseus. Laten we beginnen bij Antinoos. Gedurende de eerste 2 uur van de film wordt ons constant verteld dat hij een afschuwelijk persoon is die de ergste straf verdiend. Maar wat ons wordt getoond is iemand die misbruik maakt van een familie en mensen die hij ziet als minderwaardig vernederd. Dit zijn natuurlijk niet goede acties maar de manier waarop hij wordt besproken doet je denken dat hij de meest onmenselijke dingen ooit doet, terwijl hij eigenlijk alleen maar een gigantische klootzak is. Pas wanneer hij Telemachus probeert te vermoorden is er een reden voor de manier de manier waarop hij wordt afgebeeld, al duurt dit dus zo'n 2 uur. Agamemnon heeft een soort gelijk gebrek in zijn karakterisatie. Hij heeft natuurlijk een veel heftiger iets gedaan, namelijk zijn eigen dochter offeren voor eigen winst. Maar zijn dood wordt niet behandeld als iets dat wordt verdiend maar als een soort oneerlijke straf. Wanneer Odysseus praat met Agamemnon nadat hij is overleden praat hij alsof hij oneerlijk is gestraft, dit zou een goede manier kunnen zijn om zijn karakter uit te breiden. Maar het advies dat Agamemnon geeft wordt klakkeloos overgenomen zonder dat een van de karakters afvraagt of het gerechtvaardigd is. Telemachus is een van de minst erge gevallen maar ik vind hem nog steeds zwak. Een van de eerste scenes die hij heeft is dat hij vecht met Mentor waar hij wordt geleerd hoe hij moet vechten. Hij volgt het advies op en wint het volgende gevecht. Echter elk gevecht erna wordt hij niet afgebeeld als iemand die iets heeft geleerd maar als een zwak iemand die niks kan. Ook in het laatste gevecht met de vrijers verliest hij. Er wordt constant benoemd dat hij een sterke vechter moet zijn om een goede heerser te zijn, als hij aan het einde eindelijk de heerser wordt is er echter niks veranderd in hoe hij zichzelf neerzet, hij is nog steeds een zwakke vechter. Het ergste geval is wel Odysseus. Ik zal het hier niet hebben over hoe hij anders is afgebeeld dan in de originele tragedie omdat ik dat niet een rechtvaardige kritiek vind. Odysseus wordt constant benoemd als deze held die perfect is en de beste van alle Trojaanse soldaten en dat hij niks fout kan doen. Dit valt echter heel snel uit elkaar wanneer de film begint met laten zien wat Odysseus doet. Al vrij snel plundert Odysseus een dorp en er wordt ook geïmpliceerd dat dit vaker gebeurt, al dan niet door Odysseus. Deze handeling wordt meteen afgeschreven en enige ethische problemen worden onmiddellijk aan de kant geschoven, Odysseus is onze held dus hij moet wel goed zijn. Daarna wanneer hij de Cyclops in zijn oog schiet wordt dit weer niet gezien als een slechte handeling, ook al leidt het tot de dood van meerdere mensen. Deze actie wordt ook meteen afgeschreven als iets dat gerechtvaardigd was. Hoe er wordt gekeken naar Odysseus' relatie met de val van Troje wordt ook niet afgebeeld, aan het einde wordt ons verteld dat hij er veel moeite mee had en we krijgen soms wat scenes van Matt Damon die zielig op een trappetje zit maar voor de rest krijgen wij niks te zien van zijn problemen met de strijd om Troje. Ook hoe Odysseus omgaat met Tiresias is raar. Tiresias vertelt hem wat er gaat gebeuren, Odysseus luistert ernaar maar besluit om niks tegen zijn bemanning te zeggen, maar wanneer hij dit wel doet is er geen enkele straf of consequentie. Het lijkt alsof het niks uitmaakt dat Odysseus zich verzwijgt. Er zijn zo nog 5 andere voorbeelden maar het is wel duidelijk nu. De hele film kampt met een probleem van compleet onovertuigende karakters. Melantho (Mia Goth) krijgt te weinig schermtijd om te laten zien wat voor persoon het is. Ook alle vrouwen (zoals in elke Nolan film) krijgen totaal geen interessante verhalen. Alle karakters kampen met een show dont tell probleem, er wordt constant verteld hoe karakters zich voelen zonder hier iets van te laten zien, en dit probleem had opgelost kunnen worden als Nolan besloot om de drie uur die hij heeft te gebruiken om een verhaal te vertellen in plaats van om te kloten.
Voor mij voelt deze hele film als Christopher Nolan die in tien minuten een grove schets van de Odyssee heeft neergezet waarna hij meteen besloot om te filmen zonder daadwerkelijk iets te doen met het gegeven materiaal.