This is a piece i had to write for school so it is in my native language, but i thought it would be a good way to make it seem like i actually write things. The teacher that graded this said that my reading of Kant was too anarchistic so enjoy.
In 2024 werd een optreden van een opera in Stuttgart wereldnieuws. Achttien mensen moesten namelijk de zaal uit worden gehaald vanwege misselijkheid of flauwvallen, waarbij zelfs in drie gevallen een dokter langs moesten komen. De reden hiervoor? De extreme handelingen die de acteurs deden op het podium, dingen als echte seks, live piercings die gezet werden en in het extreemste geval kannibalisme. De maker van het stuk, Florentina Holzinger, deinst niet weg voor extremiteit maar wat zou Kant hiervan vinden?
Florentina Holzinger groeide op in Oostenrijk en ging na een tijdje ronddwalen bij de school voor nieuwe dansontwikkeling (SDNO) in Amsterdam choreografie studeren. Al vanaf het begin van haar carrière verwerkte Holzinger deze extreme handelingen in haar werk. Ze vond de manier waarop er veel met het lichaam rekening werd gehouden saai, haar trok juist de gevaarlijke, pijnlijke kant aan. Ze was al vroeg bekend in de wereld van moderne dans maar haar doorbraak tot het grote publiek kwam met haar werk “Sancta”, hetzelfde stuk waarvoor 18 mensen de zaal uit moesten.
In zijn essay “Wat is verlichting?” zegt Kant dat vrijheid mensen het meest in de weg zit om de verlichting te bereiken. Hiermee bedoelt hij dat mensen beïnvloed worden door allemaal verschillende instanties bestaan in onze samenleving. Dingen als de kerk maar volgens hem ook wetgevers en de politie beperken onze mogelijkheid tot verlichting. Holzinger valt in haar werk niet alleen deze instanties aan, maar gaat ook direct in tegen wat wij als samenleving acceptabel vinden. Haar werk is extreem en uitdagend. En dit is voor erg belangrijk, ze probeert de gevaarlijke en pijnlijke kant van ballet en opera naar de voorgrond te brengen. Mensen zien ballet als iets erg zachtaardigs en schoons, maar om die schoonheid te bereiken moeten de dansers zichzelf tot hun uiterste pushen.
Ballet is een dansvorm die extreem veel vraagt van de dansers, de fysieke en mentale druk voor ballet ligt extreem hoog. Dit is echter niet iets dat getoond wordt wanneer je naar een balletvoorstelling gaat. De pijn wordt verborgen achter de schoonheid van het optreden. Holzinger gaat hier recht tegen in, in haar werk staat de pijn centraal en zie je als toeschouwer direct hoe de schoonheid daaruit voortkomt. Zo wordt bijvoorbeeld in haar werk “TANZ” een vrouw de lucht in getild door middel van haken die in haar huid vastzitten. In eerste instantie klinkt dit vrij heftig en pijnlijk, maar het roept ook een soort verwondering op. Want hoe kan iemand nou zulke extreme pijn doorstaan? Maar ook hoe kan het dat zij niet neervalt. Hoe kan iemand meters de lucht in worden getild met alleen hun huid?
Deze mengeling van afschuw en verwondering is waar Holzinger voor gaat. Zij wil de pijn die inherent is aan hoge vormen van dans op de voorgrond zetten, niet iets dat achter de schermen moet gebeuren maar een centraal onderdeel van de kunst. En hier komt dan ook de overeenkomst met Kant. Voor Kant is echte retorische vrijheid wanneer alles besproken kan worden en niks achterwege wordt gelaten. Hoe kan iemand ooit echt vrij denken wanneer zij niet alle informatie hebben? Holzinger bespreekt dit probleem direct door in haar werken die verstopte kant recht in je gezicht te gooien. Door direct tegen de gevestigde orde in te gaan wil Holzinger mensen laten zien hoe een wereld zonder kunstmatigheid eruitziet. Als alles weg is gestript en alleen de realiteit achter blijft. Kant wou dat mensen zich compleet loslieten van de sociale normen en waarden en op zichzelf tot ideeën kwamen, al zijn deze in lijn met de bestaande normen. Holzinger pleit voor exact hetzelfde. Of Kant de manier ook zou onderschrijven weet ik niet, maar of het werkt kan ik je wel vertellen en dat doet het zeker.